Μαζί με ένα πακέτο ατμισμένα σεμεδάκια και οδηγίες πλύσης, έλαβα την εντολή να είμαι νοικοκυρά.

 

Το έργο μου σταματά τη μεταλαμπάδευση της υποχρέωσης. Γίνεται μνήμη αγάπης, στοργής, φροντίδας και χρόνου, και κόπου, και δημιουργίας. Γίνεται το σώμα – το ρούχο για το σώμα που δεν άγγιξα, δεν είδα ποτέ γυμνό, αλλά είναι σμιλεμένο με χιλιάδες βελονιές, δουλεμένο με λευκό νήμα βαμβακιού, που τελικά μόνο ο χρόνος άγγιξε και στάθηκε σκληρός, αφήνοντας έναν κίτρινο λεκέ στο χάδι της νοικοκυράς.

 

Για τις γιαγιάδες μου, τις ασημοστολισμένες με φύλλα του γενεαλογικού μου δέντρου.