Ή περφορμανς Asphyxiation είναι μια δραση που αποτυπώνει την ασφυκτική πίεση της ψηφιακής έκθεσης και της κοινωνικής επιτήρησης στο σύγχρονο σώμα. Το κοινό τυλίγει τη performer με μεμβράνη γύρω από ένα αντικείμενο/κολόνα στο οποίο κρέμονται πλαστικές κούκλες-μωρά και τεχνητά δέρματα σφραγισμένα με τη λέξη “like”. Η πράξη της περιτύλιξης μετατρέπεται σε συλλογική χειρονομία που κάνει ορατή την παθητική βία της επιτέλεσης, της δημόσιας εικόνας και της ανάγκης για αποδοχή. Οι κούκλες λειτουργούν ως μετωνυμίες γυμνής ευαλωτότητας, ενώ τα δέρματα «like» αποτυπώνουν το νέο κοινωνικό νόμισμα της ψηφιακής αξίας. Η performer γίνεται ένα σώμα παγιδευμένο μέσα στις προβολές, τις προσδοκίες και τα βλέμματα των άλλων. Η ασφυξία δεν λειτουργεί κυριολεκτικά, αλλά ως συμβολική συνθήκη, μια σωματική αλληγορία για τον τρόπο που το κοινωνικό σώμα τυλίγεται αργά μέσα από μηχανισμούς κατανάλωσης, επιτελεστικότητας και συνεχούς αξιολόγησης.
Artist Statement
Για μένα η τέχνη είναι ένας καθρέφτης που αρνείται να με κολακέψει. Αποκαλύπτει όσα κρύβονται κάτω από τα φίλτρα και τα αποτυπώματα
που αφήνει η τεχνολογία, ο καπιταλισμός και οι κοινωνικές προσδοκίες πάνω στο σώμα και στην ταυτότητα. Η performance ανοίγει έναν χώρο όπου μπορώ να φανταστώ ένα νέο δέρμα, να ξαναγράψω νοήματα και να προτείνω άλλους τρόπους ύπαρξης. Το δέρμα, η αφή και η ραφή λειτουργούν ως σύμβολα τόσο ευθραυστότητας όσο και αντίστασης. Μέσα από τη συμμετοχή, την κοινότητα και την εκτεθειμένη σωματικότητα, επιδιώκω να μετατρέψω τις ρωγμές σε ορατότητα,γιατί όταν μια κατάσταση σε ξεβολεύει είναι συχνά το σημείο όπου αρχίζει να σε αλλάζει.
_____
I often see art as a mirror that refuses to flatter. That’s why the mirror is also a symbol in my work: it reflects the ways technology, capitalism, and patriarchy inscribe themselves onto our bodies and minds. At the same time, it becomes a form of resistance — a space where I can stitch new meanings, reconfigure identities, and whisper alternative possibilities.
Art unsettles me. It strips away the layers I hide behind and forces me to face myself raw, without filters. It opens a space where I can imagine a new identity, a new skin, a new hestia. It takes me outside the logic of the algorithm and brings me home to my own body — a shelter strong enough to resist the world’s cruelty.
For me, art is a second skin. Skin as a symbol is central in my work — it carries both fragility and resistance. Through it, I can expose the wounds that society hides beneath filters and numbers. Art lets me turn those fractures into something visible — sometimes kitsch, sometimes uncomfortable — because discomfort is where change begins.
