Διαστάσεις: 50 X 70cm
Έτος δημιουργίας: 2024
Υλικά: Μικτή τεχνική: άχρηστα χαρτιά, ανακυκλωμένο χαρτί, νήματα, χρώματα, κερί, φύλλο χρυσού, θραύσματα από το καμένο δάσος της Πάρνηθας
Περιγραφή:
“Αυτό που κάνουμε στα δάση του κόσμου δεν είναι παρά μια κατοπτρική αντανάκλαση αυτού που κάνουμε στους εαυτούς μας και ο ένας στον άλλον”
Mahatma Gandhi
Το έργο αυτό διαπραγματεύεται τη σχέση ανθρώπου – φύσης. Στη μυθολογία, η Γη (ή Γαία) θεωρούνταν η πρωταρχική θεότητα, η μητέρα των πάντων. Ήταν η πηγή της ζωής και της γονιμότητας. Αυτή η πεποίθηση ήταν κάποτε εγγενής στους πολιτισμούς και τους ενέπνεε έναν βαθύ σεβασμό προς τη φύση, μειώθηκε όμως στο πέρασμα των αιώνων με την εξέλιξη της επιστήμης, της τεχνολογίας και της βιομηχανικής επανάστασης. Ο άνθρωπος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης. Ζει και τροφοδοτείται από αυτή μέσω ενός πολύτιμου ζωοδότη «ομφάλιου λώρου».
Όπως και το γυναικείο σώμα με την έμμηνο ρύση έτσι και η Γη με τις εποχές έχει επαναλαμβανόμενους κύκλους γονιμότητας. Μια Μήτρα έχει δυνατότητα να θρέψει μία νέα ζωή όπως ακριβώς η Γη αγκαλιάζει τον σπόρο και δημιουργεί ένα νέο δέντρο. Η πατριαρχική κοινωνία οδήγησε στην απώλεια αυτού του Ιερού Δεσμού Μήτρας και Γης, Ανθρώπου και Φύσης. Ο άνθρωπος όχι μόνο φέρεται αλαζονικά και απόμακρα στην ίδια τη μητέρα του, τη φύση, όχι μόνο παραμελεί και αγνοεί τις ανάγκες της, αλλά επιπροσθέτως την απομυζά, την καταστρέφει, περιφρονώντας μια αναγκαία σχέση αμοιβαιότητας και ανταπόδοσης. Όπως αναφέρει η Robin Wall Kimmerer στο Braiding Sweetgrass, “Το να ξέρεις ότι αγαπάς τη γη σε αλλάζει, σε ενεργοποιεί να υπερασπίζεσαι, να προστατεύεις και να γιορτάζεις, αλλά όταν νιώθεις ότι η γη σε αγαπάει σε αντάλλαγμα, αυτό το συναίσθημα μετατρέπει τη σχέση από μονόδρομο σε ιερό δεσμό”.
Πλέον η φύση αιμορραγεί, πεθαίνει, και ίσως να είμαστε η τελευταία γενιά που μπορεί να κάνει κάτι για να τη θεραπεύσει. Όπως σοφά λέει το απόφθεγμα: «Δεν κληρονομούμε τη γη από τους πρόγονους μας, τη δανειζόμαστε από τα παιδιά μας». Το χρέος μας είναι βαρύ ώστε να μην κληροδοτήσουμε στην επόμενη γενιά μία τόσο φρικτή παρακαταθήκη.
Μόνο μέσω της επανασύνδεσής του με τη Μητέρα Γη ο άνθρωπος θα οδηγηθεί στην εκ νέου ανακάλυψη του βαθύ δεσμού, του ομφάλιου λώρου που τον ενώνει με τα στοιχεία της φύσης και θα οδηγηθεί στη λύτρωση. Όπως είχε πει και ο Albert Einstein “Κοιτάξτε βαθιά μέσα στη φύση, και τότε θα καταλάβετε τα πάντα καλύτερα”.