Ένα υδάτινο πλάσμα, εμπνευσμένο από τις αρχετυπικές μορφές της γοργόνας και της Μέδουσας, βουτάει στην πισίνα της παιδικής ηλικίας για να παίξει με τα βλέμματα εκείνα που κολλάνε στο σώμα, στη μνήμη και στο μυαλό σαν μαύρα στίγματα.

Τα ασημένια μαλλιά-καταρράκτης, μέσα από το τυχαίο παιχνίδισμα των αντανακλάσεων, επιστρέφουν αποσπασματικά το βλέμμα των θεατών. Σαν ένα μαλακό κέλυφος σε συνεχή ροή, ανατρέπει το βλέμμα που επιδιώκει τον έλεγχο και γι’ αυτό λειτουργεί ως μέσο αντίστασης κατά της αντικειμενοποίησης του γυναικείου σώματος.

Σε αυτό το έργο-εγκατάσταση, ο θεατής βρίσκεται στην παράδοξη θέση να είναι  ταυτόχρονα το υποκείμενο που κοιτάζει και το αντικείμενο ενός υπερμεγέθους, σε βίντεο, οφθαλμού της καλλιτέχνιδας –που ανοιγοκλείνει τα βλέφαρα– υπό τον ήχο των σημάτων Μορς. Πρόκειται για ένα κωδικοποιημένο οπτικό και ηχητικό μήνυμα σχετικά με το επείγον της κατάστασης, μια ενσώματη απεύθυνση που υπογραμμίζει τη σύνθετη σχέση της οπτικής επαφής.

Η επιτέλεση με τίτλο ‘Sticky’ διαπραγματεύεται την ανάγκη για ένα κοινωνικό σώμα απαλλαγμένο από συστολές, φόβους και ντροπή, διότι ο αντίκτυπος του βλέμματος είναι, στον πυρήνα του, ζήτημα σωματικής αυτονομίας. 

Επέλεξα την επιστροφή, κατά ένα τρόπο, στο παίζειν, γιατί το βλέμμα των άλλων μας ακολουθεί και μας διαμορφώνει από τα πρώτα αναπτυξιακά στάδια, μαζί με τα παιχνίδια, τις κούκλες, τα κουβαδάκια και τα στρατιωτάκια. Το παιχνίδι στο πάτωμα συμβολίζει τον ενδιάμεσο δυνητικό χώρο που επιτρέπει την ελεύθερη και απεριόριστή δημιουργική δραστηριότητα. Τι θα συμβεί αν παίξω ξανά σήμερα;