Στοιχεία του κενού που αιωρούνται, ασπάζοντας το νεκρικό μου πορτραίτο

 

Το κενό είναι γεμάτο εκδοχές — που κάπως έτσι, τελικά, πρέπει να λειτουργεί και στη ζωή μας. Το κενό, πλήρες από διαρκείς γεννήσεις και θανάτους εφήμερων και πλασματικών σωματιδίων, αιωρείται και κολυμπά στο απέραντο ορατό και αόρατο Όλον.

 

Η πλαστική διαφάνεια γίνεται ο χώρος όπου οι σκέψεις για το κενό αποκρυπτογραφούνται. Το πλαστικό, η υλικότητά του, οι ιδιότητες, η εύκαμπτη και δύσκαμπτη μορφή του, η χρήση και ο τρόπος αντιμετώπισής του (ψαλιδισμοί με τρόπο σχεδιαστικό), γεννά την ιδέα μιας σούπας από εικονικά σωματίδια που γεννιούνται και πεθαίνουν διαρκώς.

 

Εικονικά σωματίδια αλληλεπιδρούν με τα πραγματικά. Οι μορφές με μελάνι, τα είδωλά τους και οι σκιές, οι καθρεπτισμοί τους στη διαφάνεια, αποδίδουν τη δομή του κενού που κοχλάζει — σαν την αντιύλη που δημιουργεί ύλη — γεννά τη φράση και τη σκέψη: ασπάζοντας το νεκρικό μου πορτραίτο.

 

Το ένδυμα κενό και άδειο, σαν ανάμνηση κάποιου σώματος — κάποιο σχήμα-χώρος που δεν περιέχει πραγματικά σωματίδια, αλλά εικονικά, πλασματικά — το κενό που κρύβει ουσία, είναι αυτό που “γεννάει” την ιδέα της ανθρώπινης ύπαρξης. Το κενό περιέχει δυνητικά τα πάντα.

 

Καθόλου άδειο και καθόλου στατικό. Το απόλυτο τίποτα δεν μπορεί να υπάρχει στη σύγχρονη φυσική, ακριβώς διότι η αρχή της αβεβαιότητας το κάνει να κοχλάζει.